Wat je niet op een reisje door de herinneringstraat kunt tegenkomen. Vandaag een lading oude bladmuziek vanonder het stof vandaan gehaald. Tussen de workshop-partituren en de kopiën uit de Real book trof ik de volgende – naieve – regels aan die ik om een of andere reden een ontsnapping uit de vergetelheid heb vergund.
Biep
Hunkerend naar Macht
Ingeklemd door het boekomslag
Ongelezen woorden
worden zachtjes grijs gesmoord
Wijzend op nieuwe namen
Zal het zijn bestaan bevechten
Eenzaam en verlaten
Ongeschikt voor De Slegte
Zijn tijdgeest ontgroeid
Zijn schepper vergeten
Verbleekt zijn de kleuren
Sepia in overvloed
—-
IJlaas voor dit op een typemachine beschreven velletje. Ook gij mag bij het oud papier.
Zomerse stilte
Als het grote gekwetter is verstorven,
De verlatenheid zich meester maakt,
De vogels hun nesten hebben verworven.
Resoneren klanken van een nieuwe aard.
Hoor je de wind de bladeren beroeren?
Hoor je het cessnaatje sonoor in de lucht?
Hoor je de grasmaaier gieren?
En de lente slaken een diepe zucht?
Amiiiigoooo! Amiiiigoooo!
Dan verstijft de rust zich in het verhitte gesteente,
Kabbelen de golven over de verlaten stad,
Trillen boven de horizon verheven,
De bassdrums voor een lange nacht.
Hoor je de druppels platslaan op de zeilen?
Hoor je de vlieger ratelen als een mug?
Hoor je de brommer de stilte splijten?
Of het vallen van een verse vrucht?
Amiiiigoooo! Amiiiigoooo!
Zomerse stilte
Als het grote gekwetter is verstorven,
De verlatenheid zich meester maakt,
De vogels hun nesten hebben verworven.
Resoneren klanken van een nieuwe aard.
Hoor je de wind de bladeren beroeren?
Hoor je het cessnaatje sonoor in de lucht?
Hoor je de grasmaaier gieren?
En de lente slaken een diepe zucht?
Amiiiigoooo! Amiiiigoooo!
Dan verstijft de rust zich in het verhitte gesteente,
Kabbelen de golven over de verlaten stad,
Trillen boven de horizon verheven,
De bassdrums voor een lange nacht.
Hoor je de druppels platslaan op de zeilen?
Hoor je de vlieger ratelen als een mug?
Hoor je de brommer de stilte splijten?
Of het vallen van een verse vrucht?
Amiiiigoooo! Amiiiigoooo!
Pastiche
In de verste verte
is er altijd ergens sprake van,
is weinig uit den boze
en komt overal wat van in
In de verste verte
ben je thuis in elke haven
loop je nooit het hoekje om
of draai je om je eigen as
Daar ga je in vliegensvlucht
de golven op hun vlakke taal
hoef je niet te versagen
en keer je erop los.
In de verste verte
zie je het wel zitten
op een zak en as
en stroom je mee door elke goot
Pastiche
In de verste verte
is er altijd ergens sprake van,
is weinig uit den boze
en komt overal wat van in
In de verste verte
ben je thuis in elke haven
loop je nooit het hoekje om
of draai je om je eigen as
Daar ga je in vliegensvlucht
de golven op hun vlakke taal
hoef je niet te versagen
en keer je erop los.
In de verste verte
zie je het wel zitten
op een zak en as
en stroom je mee door elke goot
…voor eens een gedicht. Deze heb ik al een tijdlang als notitie tussen allerlei papieren op een bureau liggen. Het moest iets worden geheel in de geest van Garcia Lorca; een lange strofe vol referenties aan het gitano-gevoel. Werk waarin hij heel veel uit het traditionele Cante Jondo verwerkte. Zijn symboliek is systematisch en elke keer verschijnen dezelfde gitano-metaforen van passie.
Zingende paarden
Als de toon is ingezet
De manen zijn gestreken
Het smidsevuur is opgewarmd
En het bloed ontdooit in lange maten,
Krijsen de vonken
Verlichten ze de schaduwen
In gloed en vlam
Dan ranselen de klauwen
Neer op het onvermoeide aambeeld
Tot editsss
